Na een paar seconden weet je het: het is vertrouwd, Depeche Mode. Kingdom van het nieuwe album van Dave Gahan is zo'n typisch, donker nummer zoals we dat van hem en zijn band kennen. Het maakt zeer nieuwsgierig naar de rest van de cd Hourglass, die 22 oktober uitkomt.
Our Ill Wills is het nieuwe album van Shout Out Louds, een band uit Zweden. De cd, hun tweede, is net uit. Wat een leuke groep is dit. De muziek is melancholisch, maar heeft een vrolijke ondertoon. Hier is de video van het nummer Impossible.
Zo, back in town. En genoten van Rilo Kiley in München. Het intieme Ampère was een ideale locatie voor Jenny Lewis cum suis. De band leek dit zelf ook te voelen. Kreten als "The award for the best crowd this tour", "super cool" en "super fun" zeggen uiteraard weinig, de houding van de groep des te meer. Er was geen ontkomen aan: iedereen, op twee Oostenrijkse meisjes op de voorste rij na (ze wilden vooral oude songs horen, de krengen), hing aan de lippen van Lewis en Blake Sennett. Fraai concert.
Het voorprogramma was al veelbelovend. Orenda Fink (Art in Manila, ex-Azure Ray) en Kristin Gundred van Grand Ole Party zorgden voor een stemmige twintige minuten. Hun stemmen passen prachtig bij elkaar. Het is te hopen dat ze ook samen eens wat opnemen. Orenda Fink bracht twee jaar geleden een solo-album uit, getiteld Invisible Ones. Hier is de clip van het nummer Bloodline.
Rilo Kiley kwam in 2004 met het prachtige More Adventurous. Zelden was ik zo onder de indruk van een band die vooral wordt gedragen door de stem van een vrouw. Jenny Lewis is een geweldige zangeres en schrijft ook nog eens uitstekende ironische en licht-cynische teksten, soms samen met gitarist/zanger Blake Sennett. Wat een ontdekking.
Na onder meer een solo-uitstapje van Lewis (mij iets té country) en een prima nieuw album van Sennetts bandje The Elected, is er nu een nieuwe cd van Rilo Kiley. Het album heet Under The Blacklight, het eerste voor het grote Warner Brothers. En...wederom ijzersterk. Toegegeven: de eerste single The Moneymaker is een tegenvaller. Het nummer komt geforceerd over. Live is ie vast beter genietbaar. Ook jammer: Blake Sennett treedt zelden op de voorgrond. Met Dreamworld, fraai in het midden van de cd gesitueerd, bewijst hij eens te meer dat hij ontzettend veel in zijn mars heeft. Alleen zijn fluisterende zang is al onweerstaanbaar.
Under The Blacklight is minder indie en meer pop. Niet zelden is het Rilo Kiley goes Fleetwood Mac. En dat is niet verkeerd. Gebleven zijn de countrypopliedjes zoals alleen Lewis ze kan schrijven én kan zingen. Hier is de video van de tweede single, Silver Lining. Heerlijke song.
O, ja. Als u me nu even wilt excuseren. Ik ga een weekje naar München. Onder meer om daar Rilo Kiley te zien. Ik zie ernaar uit.
Moonbabies is een duo uit Malmö, Zweden. Moonbabies at the Ballroom is het derde album van Ola Frick en zijn vriendin Carina Johansson. De twee maken melodieuze indiepop. Het nummer War on Sound stond ook al op het gelijknamige minialbum uit 2005 en was te horen in de serie Grey's Anatomy. IJzersterk nummer.
Eugene Francis Jnr komt uit Cardiff, in Wales. Hij combineert indie en elektronica, net zoals The Postal Service. Zijn stem doet enigszins denken aan die van Conor Oberst van Bright Eyes. Poor Me is zijn debuutsingle. Uitstekend nummer, prachtige clip.
De singer-songwriters Seth Swirsky en Mike Ruekberg uit Los Angeles vormen samen The Red Button. Swirsky schreef nummers voor onder anderen Rufus Wainwright (Instant Pleasure), Al Green (Love Is A Beautiful Thing) en Taylor Dayne (Tell It To My Heart) . Ruekberg schreef en zong bij Rex Daisy, een band uit Minneapolis. De twee delen de liefde voor melodieuze pop. En zie daar het elf nummers tellende album She's About To Cross My Mind. Pure powerpop.
Paul McCartney werd deze week 65. Voor het geld hoeft de ex-Beatle het natuurlijk al lang niet meer te doen, maar Sir Paul gaat vrolijk door met muziek maken. Zijn nieuwe album heet Memory Almost Full. Deze tekst verscheen eens op het mobieltje van McCartney, omdat er te veel berichten op stonden. Het is als het leven zelf: soms kan het geheugen het even niet meer aan en moet je wat weggooien om ruimte te maken. Ehm, ja. Waar was ik gebleven? Muziek! Simpel liedje. Heel simpel liedje. Leuk filmpje. Dance Tonight.
Jeremy is een Noors duo, bestaande uit Lars Christian Olsen en Øivind Hatleskog. Ze worden soms bijgestaan door Jørgen en Mikaell (achternamen onbekend). Jeremy bracht tot nu toe één ep uit, de Jeremy EP. Een van de nummers daarop is You're Allright (inderdaad met tweemaal een l). Leuk liedje, in dezelfde sfeer als Kings of Convenience.
Ik had het hier al eerder over Bernhard Eder. De aanleiding was de aankomende release van zijn album The Livingroom Sessions. Toen kon ik daar nog niets laten horen. Nu wel. Een video zelfs. Jawel. Een prachtig liedje met een fraai filmpje. Zijn album wordt op 20 juni in Berlijn gepresenteerd.
De Nits zijn met de opnamen voor hun 23e album begonnen. 23e? Nou ja, als je onder meer de uitstapjes met Freek de Jonge en het Radio Symfonie Orkest meerekent. De cd verschijnt later dit jaar, mogelijk in november. Hier een filmpje uit de studio.
Paulson is een band uit Midland Park, New Jersey. De nieuwe cd van de groep heet All At Once. De melodieën blijven je lang bij. Vrolijke, melodieuze pop. Calling On You is de single. Een tarantula speelt de hoofdrol in de videoclip. De grote spin jaagt klanten in een supermarkt de stuipen op het lijf, blijkt aardig gitaar te kunnen spelen en bladert graag door een roddelblad. Geinige clip.
"The hardest working band from the hardest working class town in the UK." Aldus Ben Gibbard van Death Cab for Cutie over The Cribs, de band die vorig voorjaar in het voorprogramma stond van Death Cab/Franz Ferdinand. De groep bestaat uit drie broers uit Wakefield, Yorkshire.
Onlangs is het album Men’s Needs, Women’s Needs, Whatever van The Cribs verschenen. De single Men's Needs bereikte de 17e plaats in de Engelse hitparade. Hier is de clip, die is geweerd door MTV. Lekkere song.
Bernhard Eder is een singer-songwriter uit Wenen. Op 1 juni komt in Oostenrijk zijn soloalbum The Livingroom Sessions uit, waarvoor hij naar Berlijn is gegaan. Op 22 juni volgen Duitsland en Zwitserland. Het album ademt de sfeer uit van Elliott Smith. Eder is ook de zanger van wa:rum, een groepje dat zowel in het Engels als in het Duits zingt. Ik geloof dat het ook wel met zijn uiterlijk te maken heeft, maar de single Sonntaeglich uit 2005 vind ik helemaal niet verkeerd.
In september 2006 kwam in Engeland het debuutalbum uit van The Early Years, een groep uit Londen. Het album is in januari in de VS verschenen. Inmiddels is er ook al weer een ep: The Great Awakening. Daarop staat onder meer Say What I Want To. Hier is de clip.
Virginia Creeper van Grant-Lee Phillips was voor mij een van de mooiste albums van 2004, met prachtnummers als Mona Lisa en Susanna Little. Het coveralbum nineteeneighties hoefde voor mij niet zo, maar nu is er dan Strangelet. De cd verschijnt op 27 maart. Hier is de video van het nummer Soft Asylum (No Way Out).
Ik was zes jaar geleden helemaal weg van The Invisible Band van de Schotse band Travis, met heerlijke nummers als Sing en Flowers in the Window. Het album erna, 12 Memories, deed me echter weinig. Op 23 april verschijnt in Engeland de uitstekende single Closer. Twee weken later verschijnt het vijfde studioalbum, The Boy With No Name. Closer is opgenomen in een supermarkt in Eagle Rock, Californië. Acteur Ben Stiller, een vriend van de band, speelt in de clip de manager van de supermarkt.